Alıştığımız tepkiler olmadan, istisnasız her şeyi hissederiz. Kendi farkındalığımızla ilişki kurarız. Bir ara dağ gibi oturma alıştırması yapın, tüm görüntülerin, duyguların ve duyumların gelip gitmesine izin verin, kararlılık içinde otururken, hepsinin ortaya çıkmasını ve geçip gitmesini izleyin.

Aramızdan biri neşeyi deneyimlediğinde, kalbinden sevinç pınarları akmaya başlar. Dolayısıyla biz de o sevinci paylaşırız. Hepimizin her birimizin neşesini, sevincini, mutluluğunu paylaşması için haklı sebepleri var.
Dünya pozitif duygularla beslendiğinde her şey daha güzel olmaz mı? Neşe bulaşıcıdır.

Acıma duygusu ne bir başkasına ne de bize yardımcı olamaz. Bu duygunun yerini merhamet ile değiştirdiğimizde büyük ve anlamlı bir fark yaratırız. Buna karşılık biz o kişiye merhametle yaklaşırsak, ona şefkatimizi verirsek, derdini atmasına yardım ederiz. Kendimize duyduğumuz merhamet çok önemlidir. Yoksa başkalarına da bunu yapamayız.

İlk Brahmavihara, metta ya ya sevgi dolu şefkat, kalbimizi başkalarına ve kendimize açar. Bu iyileşme sürecimizin başlangıcıdır. Travmanın pençesini kırmak ve ilişkilere ve çevremizdeki insanlara olan güvenimizi yeniden kazanmak için sevgi dolu şefkat temel bir ilaçtır